Mostrando entradas con la etiqueta reflexión. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta reflexión. Mostrar todas las entradas

miércoles, 29 de agosto de 2012

Femenino plural, primera persona

"De la mujer puede decirse que es un hombre inferior."
Aristóteles S. IV a. C

Tocando fondo...es la sensación que muchas mujeres tienen durante el puerperio. Cuando hablo de puerperio hablo de lo que Laura Gutman propone como puerperio, el extenso...o sea el que dura dos años y no la cuarentena a la que nos constriñe la medicina popular. Dos años en los que te tienes que ocupar de -al menos- dos personas que ya no están una dentro de la otra. Dos personas que están separadas a nivel físico, pero no emocional. 
 A veces tienes suerte y en esos dos años puedes aprovechar para lo que algunas amigas llaman bucear en sí mismas. Otras con mucha menos fortuna, y peor orientación, dan en lo que a la sociedad le encanta etiquetar como "depresión post-parto" Hay un millón de publicaciones al respecto y no necesariamente se ponen de acuerdo...la intensidad, la duración, cuándo y cómo puede sobrevenir. Los primeros días de desconcierto después del parto parece que todo el mundo te escudriña. La labilidad emocional tiene que estar en su justo punto. Si te emocionas demasiado: plof depresión. Si te emocionas poco: abuf una madre insensible, que no quiere a su hijo, está desbordada...ergo: depresión. 
 En mis vacaciones descubrí la obra de Casilda Rodrígañez y Ana Cachafeiro: La represión del deseo materno. 1996 (la podéis descargar gratis aquí) Aunque la recomiendo mucho también os digo que tengáis cuidado de cuándo las leéis. Si estáis en un paraíso hippie menorquí y acaban de anunciar una mega subida del IVA es posible -muy posible- que os entren ganas de quedaros tangenciales al sistema y se os junten las ideas subversivas a la Depre-postvacacional.
Es ahora, cuando ya eres madre, y tienes un bebé pequeño un momento ideal para abordar a estas autoras. Le dan voz y revolución a todo aquello que la mayoría de las mujeres sentimos, pero que, por acomodación al sistema decidimos -no todas, claro- descartar. Es el deseo cegador hacia tu bebé y la manera que tiene la naturaleza de proteger el vínculo y por ende, la especie. Un amor que no sale del corazón, sino del útero y cuyas pulsiones reprimidas acaban generando toda una suerte de conflictos psicosociales que nos atrapan.
Puede que  Casilda y Cachafeiro lleguen a resultar misántropas, 
su enquina con la ley patriarcal hace confundir el odio al sistema con el odio a los hombres...en realidad yo prefiero quedarme con todo lo contrario: con la puesta en valor de lo femenino, de lo femenino real, no de lo femenino estereotipado.
Y qué es lo femenino real...¿qué entiendo yo por feminismo? Aceptar nuestra propia naturaleza sin tener que acallarla para mimetizarnos con lo imperante, lo rentable...lo...¿sigo?
En este sentido me parece básico aceptar -incluso implementar- nuestra principal característica: somos cíclicas. Esto en una sociedad que necesita de la constancia productiva...voy a decirlo sin tapujos: es un coñazo. Todos los tópicos risibles femeninos son un coñazo. Y nosotras misma acabamos siendo los peores verdugos de ese juicio. Algo que obviamente se nos viene en contra ¿cómo?: en forma de depresiones y complejos y de acabar asumiendo con nuestras iguales una lucha competitiva.
¿Forma parte de nuestra naturaleza  esa rivalidad en las relaciones femeninas? Quiero pensar que no, que en todo caso responde a una batalla de carencias personales independientes de género.
¿Es culpa de los hombres? Diría que no y puntualizo. Hoy en día las mujeres de mi edad tienen como compañeros hombres que han sido educados en un entorno de libertad social, un entorno cada vez más próspero y estable...sí, en general son hombres que acompañan. Pero ¿y en los hombres de las generaciones anteriores? La verdad es que si echamos la vista atrás vemos mucha toxicidad provocada por las figuras masculinas y su mala resolución afectiva (con sus ¿madres, padres? ausencia de éstos por muertes prematuras, hijos de soltera, hijos de la emigración, la guerra o la posguerra) que se traduce en una perpetuidad de "hombres que no aman a las mujeres" y que al final acaban inyectándole a ellas un descontento con sus vidas terrible que se traspasa a modo de herencia patriarcal.
Sobre este herencia depredadora -que a veces incluso nos infligimos nosotras mismas- os recomiendo la lectura del Cuento de Barba Azul analizado por Clarissa Pinkola , aviso es largo e intenso.
El Camino Rubí es mi última recomendación de hoy. Un blog hecho con mucho gusto que gira en torno al ciclo fértil femenino, sobre cómo conocerlo y cómo aprovecharlo. Recomienda lecturas muy interesante, entre ellas la suscripción gratuita a su boletín mensual.
Pistas y más pistas, quizás un poco místicas para la navegación submarina del femenino profundo.
"Sin la mujer, 
al comienzo de nuestra vida 
nos hallaríamos desvalidos; 
a la mitad de ella, sin placer, 
y al final, sin consuelo."
Víctor de  Jouy  S.XIX

lunes, 4 de junio de 2012

Abraham y el sacrificio de los hijos..

Las escrituras sagradas son libros muy interesantes en los que podemos aprender mucho sobre la historia de una civilización. Para su desgracia tienen un especial atractivo entre quienes tienen ganas de mandar y sus sistemas cohercitivos. Hacen y deshacen y deciden qué es palabra de Dios y qué invención humana en aras de establecer un moral común mal entendida y deficientemente elaborada.
En 1401 se convoca en Florencia
 el concurso para las segundas puertas del  baptisterio.
Ghiberthi gana con este relieve del  pseudo-sacrificio de
Isaac, que deja el renacimiento ingaugurado.
Como cualquier sociedad en crisis que se precie estamos en un momento en el que nos podemos permitir creer lo que nos dé la gana (además de que posiblemente tengamos un puñado de estudios que avalen nuestra teoría, sea cual sea) Gran parte de la gente que me rodea es razonablemente agnóstica. Sin embargo es curioso observar cómo incluso en los ateos practicantes cala el mensaje.
Abraham era un hombre, bueno, no un simple hombre....era un santo-profeta. Uno de esos llamados padres de la iglesia. Según la tradición el primer predicador que tuvo a bien abandonar el panteísmo mesopotámico y decantarse por un monoteísmo informado, con mudanza incluida. No es que el tío fuese muy moderno es que era amigo personal de Dios, y lo que éste le decía iba a misa. Tal era así que cuando Dios le pidió que sacrificara a su hijo favorito: Isaac, Abraham corrió -a regañadientes, pero corrió- raudo y veloz al monte Sinai a cumplir el mandato. 
Del tipo de padre que era Abraham nos podemos hacer una idea si tenemos en cuenta que tenía hijos preferidos e hijos -de criada- menos preferidos. Aunque como padre era un poco cretino, como obediente era un gran obediente. Un buen proto-cristiano, vaya.
En nuestra cultura, nos guste o no la obediencia sigue siendo un valor que está ahí, siempre latente. Actuar con arreglo a las normas está bien visto. Esto se multiplica cuando te conviertes en padre. Entonces quieres asumir de una vez por todas tu rol de responsabilidad y estás dispuesto a ir hacia el camino correcto.
En la piscina a la que llevo a mi bebé he visto muchas veces una actitud en los padres de "disposición a donar en sacrificio" a sus retoños, que me asombra. Los bebés no tendrían porqué ver en el agua un medio hostil (si no más bien todo lo contrario) pero claro, la piscina...uf! en la piscina no hay mucha luz, hay eco, vamos todos con gorro y hay muchos desconocidos...y esto ¡asusta! Por suerte la piscina a la que llevo a mi hija está especializada y dirigida a bebés. Las educadoras, muy sensibilizadas, enseguida te indican que lo primero es calmar y mimar al peque, al fin y al cabo estamos allí para pasarlo bien. No obstante en mis años en los que trabajé en el sector me he topado con muchos educadores que ven en los padres a unos pesados que estorban y perjudican el aprendizaje y éstos se ven obligados a obedecer de mejor o peor gana y mandar a sus hijos a situaciones desagradables para ambos. Es una obligación moral autoimpuesta, obviamente, porque nadie nos impide coger las chanclas y marcharnos a aguas pacíficas. Pongo el ejemplo de la piscina porque lo conozco de cerca, pero es algo que veo y oigo cotidianamente en cualquier ámbito: en el pediatra, en el cole, "porque leí que era mejor dejarlo llorar", o simplemente con el amiguito del parque (que preferimos la rabieta del nuestro a quedar mal con los padres del otro)
¿Acaso es tan terrible defender a nuestros hijos? Si son nuestra prioridad -pero no nuestra propiedad ¿por qué estamos dispuestos a sacrificarlos? Pero a ver...si hasta Dios le dijo Abraham: "Looooooco pero ¡no te cargues al chaval! que era una broma"

miércoles, 16 de noviembre de 2011

A morte dos espazos

   Onte atrevinme a pasar pola casa "onde nacín" hai anos que souben que estaba condeada a desaparecer...que a venderan, a nosa -que non era nosa- e as colindantes. Todas casas de un só propietario-arrendatario, un piso por andar, poucos andares por edificio e sen demasiadas comodidades. A principios dos 80 moitos rapaces da miña idade vivíamos neste tipo de casas cuns pais moi novos que estreando a veintena lanzáronse con confianza á piscina sen comprobar se había auga. E si, había auga, tanta, que non se vía o fondo....prosperaron, e moito.
  Ningún dos meus veciños cumpliu alí os quince. Eran riquiños os meus veciños: Iván, Mónica, Xavier, Belén, Miguel...xunto a eles gastei a infancia e compartín cada intre da miña cotidaneidade. Todos e cada un acabamos marchando de aquel barrio entrañable. Era unha rúa perpendicular á que leva á Torre de Hércules. Nunha canteira alonxábanse os nosos niños. O mar estaba perto. A praia de Adormideiras era testigo diario dos veráns. Primeiro praia e logo ao Campo das Merendiñas, pasando por un túnel de árbores e un pequeno aserradoiro no que  preparaban as chalanas. Espazos destruidos.
  A casa onde naceu miña nai segue en pé, a casa onde naceu meu pai tamén segue en pé. Eu tiven a mala sorte de ir parar a unha zona golosa para un desenvolvemento urbanístico mal entendido. Onte pasei por esa rúa perpendicular á da Torre de Hércules. Iba coa miña irmá e coa miña filla. A miña irmá non comprendeu a miña reacción cando me vin rodeada de cemento mal usado. Dó, o dó de alguén que sabe que algo que quixo xa non existe máis que na súa memoria. Para ela non foi ningunha catástrofe: "¡Pasas dos trinta!, pretendías que non mudasen nunca as cousas?" Que pretensións tan extrañas teño. Gústanme as cousas que permanecen, así me configura o meu sistema endocrino, pero vese que hai xente que opina que non pasa nada por romper e seguir para adiante -e debe ser a maioría- O problema non é mudar, senón facelo mal.

Foto do proceso cun debuxo en cartel da promoción. Ca 2009

   Hai moitos lugares que forxan a súa identidade a base de tirar e volver a erguer. Tal é o caso da cidade de Berlín que presume de ser unha auténtica ave Fenix do urbanismo...madialeva...coa de desastres bélicos que sufriu!! Este non é o caso de Galicia, aquí estamos ben agochadiños pola nosa topografía, non tivemos grandes asedios que nos destruisen o patrimonio así que "témolo" que facer nós.
   Estes días escoito moito falar de promesas electoráis que insisten na importancia de "xerar emprego", a calquera precio, entendo eu. No eido da construcción habería que recurrir á liberalización do chan. Paréceme unha medida que aínda vai a afundir máis o barco. Esta crise é unha crise sistémica. Creo, moi ao meu pesar, que Europa está a perder o seu posto económico a nivel mundial. Aquí conseguimos o que non se logrou en ningunha outra parte do mundo: ter un nivel medio de vida alto. Costounos as nosas liortas e revolucións, exportamos ideas e agora vemos como as chamadas "economías emerxentes" están dispostas a vivir peor, e nun contexto de economía global eso é moi perigoso. ¿Por qué? algo moi sinxelo...de economía de primaria..
Tres sectores...
1. sector primario: Forte na economía galega. Sempre fomos un país de boas materias primas. Agora abandóase cada vez máis o rural, a economía de autoabastecemento coqueteou con convertirse en anécdota -ben é certo que non deixou de ser un coqueteo, os ovos da casa seguen a ser para nós insuperables- Pero a ver, no día a día das grandes vilas...como nos gusta o Mercadona, o club Carrefour ten grandes descontos...analizade! alí o producto de onde ven? como pode ser máis barato traer un peixe da outra beira do mundo que o que temos nas nosas rías? Comprar na praza de Lugo, estaredes conmigo, estase a convertir nun luxo.
2. sector secundario: Esto nunca foi o noso, industria pouca e por riba contaminante. As administracións non son quen de porlle trabas as empresas de fora e as propias...parece que a nadie lle doe esta terriña! "Mexan por nós e temos que decir que chove" Por si fora pouco as xoias da coroa da industria vernácula... sóavos R? están agora intervidas por capital alleo. Do textil mellor nin falamos, que era do pouco que ao medio ambiente lle saía rentable e...horror! deslocalización!...todos a Asia....
3. sector terciario: Parece que é do que queremos vivir todos...pero a ver...¡sector servicios!: non será pouca miga para tanto dente?? Está no turismo a nosa línea de flotación??
Europa en xeral, e Galicia en particular, segue a ter algo xenial: Historia, Arte e Cultura con maiúsculas. De esa que atrae, a que se escribiu e que se estuda. Aproveitémonos do eurocentrismo como escaparate...pero claro, temos que facelo ben e para eso teríamos que saber coidar o noso e non matar os espazos guiados por ese mal gusto que semella perseguirnos.
   Onte chorei, chorei diante da miña filla porque malia que ela coñeceu o seu primer fogar nun edificio de case cen anos, eu -como xa fixeran meus pais conmigo- non lle podo amosar con morriña a primeira casa que me acolleu . Chorei bágoas amargas para encher unha piscina de esas nas que os nosos pais flotaron, e non viron fondo, e que a nós.... din.....tanto nos vai costar saír del.

miércoles, 26 de octubre de 2011

sobre lactivismo

unha declaración




e  un vídeo sobre lactancia materna prolongada.


Non son ningunha experta, nin aspiro a selo...só unha mamífera consciente e feliz de poder disfrutar esta etapa da vida. A base de superar dificultades neste terreo aprendín onde acudir: 

    Nalgúns centros de saúde fan reunións de puerperio. No centro de saúde de San Xosé, Eugenia Laíño da moi bos (e sabios) consellos a Mamás recentes os mércores polas mañás. Tamén fan exercicios de solo pélvico. Preguntádelle a vosa matrona se no voso centro de saúde se fan cargo de este tipo de actividades ou se vos toca acudir ó San Xosé. No teléfono 981216227 -o do quinto andar no que están as aulas- daranvos máis información sobre as clases de puerperio. 

    No mesmo edificio da rúa Comandate Fontanes, no andar seis, atoparedes  un grupo de mamis veteranas, os venres pola  tarde. Chámanse Criando e o primeiro venres de mes ofrecen unha charla para embarazadas sobre lactancia materna.

  Para cando xa se está de cheo no medio da lactancia, esas primeiras semanas que non a todas nos parecen fáciles recoméndovos acudir ante cualquera dúbida a Alma lactancia materna.  Tédelas no centro cívico do Barrio dos Rosáis. Cambian de sala, así que preguntade na recepción. Poiden comprobar que a biblioteca do mesmo centro conta cun bo fondo de libros de crianza, asesorados en grande medida polas rapazas de Alma. 
As súas expertas teñen a preparación suficiente para valorar dende a postura que adoptamos ata pataloxías máis serias coma os frenillos sublinguais que agochados, ás veces complican algunha que outra lactancia. Se credes que estades sufrindo unha mastite tamén vos aconsello que lles consultedes porque saben donde se podería facer un lactocultivo, no caso de que fose necesario. 
  
  Se a cousa se pon fea contarvos que na nosa área sanitaria o equipo humano e técnico que mellor poden axudar está no hospital Abente e Lago, na unidade de mama. Ademáis de contar con un tremendo prestixo a nivel nacional é onde se fan as ecografías  mamarias.
   
  Alma tamén ten sede en Culleredo. No centro de saúde de Acea da Ma están o primeiro e terceiro martes de mes.

  En Cambre, tamén no centro de saúde, atopei unha de esas persoas entusiastas co seu traballo con ganas de axudar e ben informada: a enfermeira de pediatría do turno de tarde.

  Sobrevoando a rede, sempre está o socorrido recurso da sección de lactancia  do foro de Crianza Natural, alí soen contestar mulleres moi comprometidas que están a vangarda dos temas da teta. Ben é certo que a rede é un coadeiro e  pódese dar con consellos ben(queropensar)intencionados, pero mal informados... sede cautas e neste caso concreto o mellor truco e fixarse nas firmas.

Algunhas asociacións teñen o seu propio foro, como é o caso de Ceutí Lacta ou alba lactancia materna, de Barcelona

Na rede contamos con unha ferramenta importante: http://www.e-lactancia.org/ unha páxina elaborada polo Hospital de Denia. Aquí pódense consultar a compatibilidade de moitos productos e fármacos coa lactancia.

Non me podo esquecer do libro de Carlos González: "Un regalo para toda la vida" entendo que poida haber a quen lle  resulte demasiado dogmático. Cada un que aplique o sentido común e decida o que é mellor para o seu niño. O certo é que é unha guía muy útil, para min foi un auténtico vademecum.

 Oxalá poida ir editando esta entrada a base de atopar xente sobre a que falar.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...