Mostrando entradas con la etiqueta posparto. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta posparto. Mostrar todas las entradas

miércoles, 29 de agosto de 2012

Femenino plural, primera persona

"De la mujer puede decirse que es un hombre inferior."
Aristóteles S. IV a. C

Tocando fondo...es la sensación que muchas mujeres tienen durante el puerperio. Cuando hablo de puerperio hablo de lo que Laura Gutman propone como puerperio, el extenso...o sea el que dura dos años y no la cuarentena a la que nos constriñe la medicina popular. Dos años en los que te tienes que ocupar de -al menos- dos personas que ya no están una dentro de la otra. Dos personas que están separadas a nivel físico, pero no emocional. 
 A veces tienes suerte y en esos dos años puedes aprovechar para lo que algunas amigas llaman bucear en sí mismas. Otras con mucha menos fortuna, y peor orientación, dan en lo que a la sociedad le encanta etiquetar como "depresión post-parto" Hay un millón de publicaciones al respecto y no necesariamente se ponen de acuerdo...la intensidad, la duración, cuándo y cómo puede sobrevenir. Los primeros días de desconcierto después del parto parece que todo el mundo te escudriña. La labilidad emocional tiene que estar en su justo punto. Si te emocionas demasiado: plof depresión. Si te emocionas poco: abuf una madre insensible, que no quiere a su hijo, está desbordada...ergo: depresión. 
 En mis vacaciones descubrí la obra de Casilda Rodrígañez y Ana Cachafeiro: La represión del deseo materno. 1996 (la podéis descargar gratis aquí) Aunque la recomiendo mucho también os digo que tengáis cuidado de cuándo las leéis. Si estáis en un paraíso hippie menorquí y acaban de anunciar una mega subida del IVA es posible -muy posible- que os entren ganas de quedaros tangenciales al sistema y se os junten las ideas subversivas a la Depre-postvacacional.
Es ahora, cuando ya eres madre, y tienes un bebé pequeño un momento ideal para abordar a estas autoras. Le dan voz y revolución a todo aquello que la mayoría de las mujeres sentimos, pero que, por acomodación al sistema decidimos -no todas, claro- descartar. Es el deseo cegador hacia tu bebé y la manera que tiene la naturaleza de proteger el vínculo y por ende, la especie. Un amor que no sale del corazón, sino del útero y cuyas pulsiones reprimidas acaban generando toda una suerte de conflictos psicosociales que nos atrapan.
Puede que  Casilda y Cachafeiro lleguen a resultar misántropas, 
su enquina con la ley patriarcal hace confundir el odio al sistema con el odio a los hombres...en realidad yo prefiero quedarme con todo lo contrario: con la puesta en valor de lo femenino, de lo femenino real, no de lo femenino estereotipado.
Y qué es lo femenino real...¿qué entiendo yo por feminismo? Aceptar nuestra propia naturaleza sin tener que acallarla para mimetizarnos con lo imperante, lo rentable...lo...¿sigo?
En este sentido me parece básico aceptar -incluso implementar- nuestra principal característica: somos cíclicas. Esto en una sociedad que necesita de la constancia productiva...voy a decirlo sin tapujos: es un coñazo. Todos los tópicos risibles femeninos son un coñazo. Y nosotras misma acabamos siendo los peores verdugos de ese juicio. Algo que obviamente se nos viene en contra ¿cómo?: en forma de depresiones y complejos y de acabar asumiendo con nuestras iguales una lucha competitiva.
¿Forma parte de nuestra naturaleza  esa rivalidad en las relaciones femeninas? Quiero pensar que no, que en todo caso responde a una batalla de carencias personales independientes de género.
¿Es culpa de los hombres? Diría que no y puntualizo. Hoy en día las mujeres de mi edad tienen como compañeros hombres que han sido educados en un entorno de libertad social, un entorno cada vez más próspero y estable...sí, en general son hombres que acompañan. Pero ¿y en los hombres de las generaciones anteriores? La verdad es que si echamos la vista atrás vemos mucha toxicidad provocada por las figuras masculinas y su mala resolución afectiva (con sus ¿madres, padres? ausencia de éstos por muertes prematuras, hijos de soltera, hijos de la emigración, la guerra o la posguerra) que se traduce en una perpetuidad de "hombres que no aman a las mujeres" y que al final acaban inyectándole a ellas un descontento con sus vidas terrible que se traspasa a modo de herencia patriarcal.
Sobre este herencia depredadora -que a veces incluso nos infligimos nosotras mismas- os recomiendo la lectura del Cuento de Barba Azul analizado por Clarissa Pinkola , aviso es largo e intenso.
El Camino Rubí es mi última recomendación de hoy. Un blog hecho con mucho gusto que gira en torno al ciclo fértil femenino, sobre cómo conocerlo y cómo aprovecharlo. Recomienda lecturas muy interesante, entre ellas la suscripción gratuita a su boletín mensual.
Pistas y más pistas, quizás un poco místicas para la navegación submarina del femenino profundo.
"Sin la mujer, 
al comienzo de nuestra vida 
nos hallaríamos desvalidos; 
a la mitad de ella, sin placer, 
y al final, sin consuelo."
Víctor de  Jouy  S.XIX

viernes, 1 de junio de 2012

Lo que yo sé sobre los hipopresivos

20 años trabajando abdominales tradicionales....
Arriba y abajo,
" Los pies tienen que estar apoyados, no hagas fuerza con el cuello", 
¡Vengaaa, uno más!
"Los abdominales son imprescindibles para compensar el trabajo de espalda".
 Aaaarribaaa, abajo...
¡Ah, mira han puesto una máquina para trabajar abdominales en el gimnasio! ¡en la teletienda! ¡en el Decathlon! 

Ahora, empezando la treintena, me entero que son un veneno para el suelo pélvico femenino. Por lo menos me enteré en el momento adecuado, antes de ser madre.
Cuándo estaba embarazada algo me decía que no aplastase a mi chiquitina. Hasta para salir de la cama rodaba sobre el costado y me levantaba  (en vez de incorporarme forzando abdominal a posición de semisentada en ángulo de 90º) 
No sé, tenía la sensación de empujaba a la niña ¿aprensión? vale, el feto está agarrado con ganas a las paredes del útero de su madre, sería biiieen raro que se decidiese a salir por hacer una tabla de abdominales. Pero mi intuición no estaba tan desencaminada. Además de esa impresión -tengo que reconocerlo- de que la agobiaba con mis costillas, pues está, además, la realidad: los abdominales hiperpresivos empujan y presionan (de ahí el palabro) los órganos de la cadena pélvica. Órganos que a las mujeres a lo largo de los años, y de los hijos, nos pasan factura. 
¿Os suena Teena Lady? Y el término prolapso...¿qué significa? que vejiga, ano o útero se han descolado, total o parcialmente, uno, los dos o los tres. Esto, unido a las lesiones propias del periné provocadas muchas veces por un parto mal gestionado. Así tenemos a mujeres que rozan los 40 con unas limitaciones que les amargan la vida.
Lo bueno del suelo pélvico es que es bastante agradecido a los cuidados. Así, que venga manos a la obra. Tenemos varios aliados:
    Los ejercicios de Kegel, supongo que os suenan...se trata de realizar contracciones en los tres esfínteres perineales. Primero se trabajan con contracciones rápidas y cuándo ya las dominamos se combinan con contracciones contenidas.
    La gimnasia hipopresiva está entrando con fuerza en los tratamientos de posparto. Su ideador lleva muchos años perfeccionando el método y presenta una serie de complejos ejercicios basados en la premisa de evitar ejercer presión hacia abajo. Esto se consigue haciendo una apnea* que eleva y trabaja la musculatura a la vez que forzamos el gesto de abrir las costillas.
¿En qué nos beneficia a nosotras? Pues en todo, en todo lo que se descontrola después del embarazo. Lo primero en el tono de la musculatura que se ha visto afectada, ayuda a cerrar la diástasis, favorece que la barriga vuelva a su sitio y por rebote mejora la salud de nuestras lumbares.
La parte menos cómoda de los hipopresivos es que su complejidad nos lleva obligatoriamente a aprenderlos en la consulta de un especialista que los supervise. 


¿Son necesarios? mmmm yo juraría que no, todo depende de las expectativas de cada mujer y depende de cómo se encuentre cada una. Porque hay partos traumáticos y embarazos muy exigentes que nos dejan hechas polvo, a corto o a largo plazo, y si hay una molestia me parece razonable intentar tratarla con un buen fisioterapeuta especializado. 
¿Son tratamientos caros? Pues depende, un programa individualizado en cabina puede superar los 300€, pero también hay clases grupales en centros privados y públicos muy económicos e incluso hay matronas que realizan sesiones de posparto cubiertas por la seguridad social. ¡Pregunta! A veces nos gastamos un montón de dinero en cachivaches prescindibles y después escatimamos con estas cosas...pues, hala...cuándo preguntan:  ¿Qué necesitas? - Que contribuyas a mi causa de por una mamá recuperada
Independientemente de si decidís probar con los hipopresivos o no, tened en cuenta la recomendación de evitar los abdominales tradicionales. 
Otra recomendación importante: No bascular la pelvis hacia delante ni durante el embarazo, ni después, cuándo tengáis a vuestros peques en el colo. Mi fisioterapeuta, con la que realicé un programa pre-parto y quién me ayudó infinitamente con todos los problemas del puerperio (incluida la lactancia) me decía siempre: "Activa transverso cuando tengas a la niña en el colo" eso qué significa, pues lo que de toda la vida se dice: "mete barriga"  así ayudas a tus lumbares,a tus abdominales y al mismísimo suelo pélvico...santísima trinidad de las buenas mamás.
Lo que yo sé sobre los hipopresivos lo he aprendido sobre todo de Vanessa Platas buena fisio y mejor persona que podéis encontrar en la clínica Fisiocentro de Coruña (981224249).  Otra profesional que tuvo la amabilidad de aclarar mis dudas (y ofrecerme la oportunidad de acudir a una de sus clases): Aida Soraluce, experta en este caso del área de ciencias del deporte y de la actividad física, educadora del espacio educativo Arkhè en dónde organiza ocasionalmente talleres de hipopresivos, además de trabajarlos en sus clases con las Lrecientes mamás. Espero poder apuntarme al próximo que realice porque lo cierto es que es una gozada trabajar y hablar con ella.

*El hecho de que los hipopresivos se trabajen en apnea hace que  estén 
contraindicados durante el embarazo.

miércoles, 26 de octubre de 2011

sobre lactivismo

unha declaración




e  un vídeo sobre lactancia materna prolongada.


Non son ningunha experta, nin aspiro a selo...só unha mamífera consciente e feliz de poder disfrutar esta etapa da vida. A base de superar dificultades neste terreo aprendín onde acudir: 

    Nalgúns centros de saúde fan reunións de puerperio. No centro de saúde de San Xosé, Eugenia Laíño da moi bos (e sabios) consellos a Mamás recentes os mércores polas mañás. Tamén fan exercicios de solo pélvico. Preguntádelle a vosa matrona se no voso centro de saúde se fan cargo de este tipo de actividades ou se vos toca acudir ó San Xosé. No teléfono 981216227 -o do quinto andar no que están as aulas- daranvos máis información sobre as clases de puerperio. 

    No mesmo edificio da rúa Comandate Fontanes, no andar seis, atoparedes  un grupo de mamis veteranas, os venres pola  tarde. Chámanse Criando e o primeiro venres de mes ofrecen unha charla para embarazadas sobre lactancia materna.

  Para cando xa se está de cheo no medio da lactancia, esas primeiras semanas que non a todas nos parecen fáciles recoméndovos acudir ante cualquera dúbida a Alma lactancia materna.  Tédelas no centro cívico do Barrio dos Rosáis. Cambian de sala, así que preguntade na recepción. Poiden comprobar que a biblioteca do mesmo centro conta cun bo fondo de libros de crianza, asesorados en grande medida polas rapazas de Alma. 
As súas expertas teñen a preparación suficiente para valorar dende a postura que adoptamos ata pataloxías máis serias coma os frenillos sublinguais que agochados, ás veces complican algunha que outra lactancia. Se credes que estades sufrindo unha mastite tamén vos aconsello que lles consultedes porque saben donde se podería facer un lactocultivo, no caso de que fose necesario. 
  
  Se a cousa se pon fea contarvos que na nosa área sanitaria o equipo humano e técnico que mellor poden axudar está no hospital Abente e Lago, na unidade de mama. Ademáis de contar con un tremendo prestixo a nivel nacional é onde se fan as ecografías  mamarias.
   
  Alma tamén ten sede en Culleredo. No centro de saúde de Acea da Ma están o primeiro e terceiro martes de mes.

  En Cambre, tamén no centro de saúde, atopei unha de esas persoas entusiastas co seu traballo con ganas de axudar e ben informada: a enfermeira de pediatría do turno de tarde.

  Sobrevoando a rede, sempre está o socorrido recurso da sección de lactancia  do foro de Crianza Natural, alí soen contestar mulleres moi comprometidas que están a vangarda dos temas da teta. Ben é certo que a rede é un coadeiro e  pódese dar con consellos ben(queropensar)intencionados, pero mal informados... sede cautas e neste caso concreto o mellor truco e fixarse nas firmas.

Algunhas asociacións teñen o seu propio foro, como é o caso de Ceutí Lacta ou alba lactancia materna, de Barcelona

Na rede contamos con unha ferramenta importante: http://www.e-lactancia.org/ unha páxina elaborada polo Hospital de Denia. Aquí pódense consultar a compatibilidade de moitos productos e fármacos coa lactancia.

Non me podo esquecer do libro de Carlos González: "Un regalo para toda la vida" entendo que poida haber a quen lle  resulte demasiado dogmático. Cada un que aplique o sentido común e decida o que é mellor para o seu niño. O certo é que é unha guía muy útil, para min foi un auténtico vademecum.

 Oxalá poida ir editando esta entrada a base de atopar xente sobre a que falar.

sábado, 8 de octubre de 2011

Na semana mundial da lactación materna...carta ó meu bebé mamífero



Miro o teu embigo. É pequerrecho e redondiño. O embigo é a primeira cicatriz do ser humano, un recordatorio. Cando estabas na barriga alimentábaste por ese buratiño. Gostábame terte na barriga. Ás veces dormías, ás veces revoloteabas e andabas empurrando coa cabeza. Un día empurraches tanto que naciches. Querías curiosear o que había fora. Non che importou o frío de xaneiro. Xa sabías facer moitas cousas, cousas que aprenderas ti soíña ó longo de nove meses.
Unha das cousas que tiñas practicado foi como chuperretear, igual ti non o sabías, ou igual si, pero así te ías enganchar á teta. Eu tamén me prepara para esa importante tarefa. Lera moitos libros e revistas e falara con amigas. Aínda que me esforzaba moito para facelo ben o meu corpo paseniñamente e sen nengún esforzó ía facilitando as cousas. Ó principio foi menos divertido: tiña que andar con coidado calquera roce de nada molestábame moito, pero aquelo pasou. Un día, ó saír da ducha vin un pouquechiño, un case nada de líquido na teta, púxenme moi contenta, sabía que aquelo era para ti. Xa estabas pronta para nacer!
Toda a familia estaba como tola por coñecerte, querían que saíras! Eu non tiña nengunha presa. Fomos facer una foto para que che visen a cariña, a ver se así acougaban. Cando saíches pousáronche na miña barriga, pero esta vez por fóra. Recoñecín aquela foto...claro, era-la mesma!! Que increíble e que normal era todo! Eu chorei, tamén chorou Papá, ti non chorabas, facías burbullas e os teus olliños estaban algo incómodos con tanta luz. Leváronte por un pouco a un curruncho, foi moi pouquiño tempo, pero non che gustou: aí choraches ti! Trouxéronche deseguida ó carón da miña teta, da teta pequena, a teta que che cura tódalas agonías.
A mín angustiabame algo non ser quen de te aleitar, pero ti parecías decir: non te preocupes mamá, deixame a mín, que eu sei! E volas dúas entendéstesvos.
A teta grande, a que tanto lle amolaba a Mamá cando era mociña, costáballe un pouco máis e o final púxose pachucha. Tivémola que levar ó hospital e alí quedamos os tres: a nena, papá e mamá. Coidáchesme moito, igual que eu coidei da miña avoíña cando enfermou. Non querías marchar do meu carón e como me dabas os teus biquiños sonriseiros non conseguía estar triste. A verdade é que á teta grande costáballe un montón entenderse naquel sitio e comenzaron a insistirche para que chuparas dun biberón, pero ti case preferías que non...e a tetiña pequena, tan pequena como fora sempre, esforzouse para darche todo o que precisabas. Grazas a túa paciencia e a que atopamos uns magos que estaban cerca do Castelo do Santo Antón a teta grande curou. Que bonito era ir ata alí paseando contigo e con papá, ás veces viña a tía ou o avó. A Dársena arrecendía a primavera mareira e soleada.


Agora tamén fai sol, un sol de verán, estás aquí dormidiña ó meu carón. Vai moita calor, seguro que dentro de pouco empezarás a remexer, terás sede ou fame, ou simplemente quererás saber que a túa nai segue gardándote, pendente de ti. Non vas abri-los olliños porque aínda tes sono e dormirás un pedazo máis. Buscarás cos beizos, cun aceno que me fai lembrar os xatiños do tío do meu pai.
Ves! xa está, un pouco de teta milagreira e xa volves durmir, todo o que precisamos para pasar unha boa noite está nesta cama, sen máis complicación. É máis sinxelo do que algúns dixeran. Algúns tamén osman: “E, ata cando?” Eu pregúntolles con anticipada soidade se acaso poderei contar toda a vida cun anaquiño da miña pel que che calme os momentos difíciles. Prefiro ve-lo lonxe... e pensar que a teta, como o amor, é eterna mentras dura.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...